Duszę się z nerwów. Moja nerwica osiągnęła granice. Ciężko mi złapać tchu, a co najzabawniejsze nie dzieje się nic co taką reakcję w tej chwili mogloby wywołać. Pozostaje tylko cholerny dyskomfort. I nieumiejętność pokonania strachu. Nienawidzę K. zabiłabym ją. Zadźgała. Udusiła. Patrzyła jak się wykrwawia. Oczywiście to niewykonalne. Lecz miło pomarzyć. 

Wymiotowałam dzisiaj z tego wszystkiego. Troche pomogło, aczkolwiek dalej się duszę. Mam nadzieję, że jutro przejdzie. Jeśli nie będę musiała się udać w końcu do psychiatry. Chcę już wiosnę. Spiew ptaków, zapach kwiatów. Beztroskość. 

Jutro egzamin z pedo. Dam popis swym niezwykłym zdolnościom inteletkualnym i pamięciowym. 

Niech mnię ktoś przytuli.

Życie jest tak cholernie ciężkie, nawet wtedy gdy jest lekkie.

Gdzieś po drodze gubi się przyjaciół i choć się za nimi strasznie tęskni duma i uprzedzenie nie pozwalają zrobić z tym nic. A coś tam w środku pęka, boli.

Mam pracę, nie chce mi się pracować.

Chce mi się patrzeć w ścianę. Leżeć w bezruchu. Nie robić nic. Taka jestem.

Jeszcze raz. Skaczę między przestrzeniami. Nieposkładanymi kawałkami. Emocjonalna oschłość, logiczna oziębłość. Chwytam się brzytew nieustannie nieustępliwie. Jakby czas stanął w miejscu jakby czasu nie było. Szybki rzut oka w przeszłość, w przyszłość, zatracając się w teraźniejszości.

Blichtr i błysk dziewczątek mimozycznych, 100ki rozmów mono-tematycznych, bez głębszych refleksji szybuję w internetowej przestrzeni. 50 razy dziennie to i 23 to, tego tylko pięć. To wypełnia mi czas i umysł. Unter meiner Haut.

Nudzę się. Odizolowana od ludzi. Nie chcę tak już trwać. Nie chcę przemijać.

W ciasnym pokoiku, pewnej dziwnej bezśniegowej zimy, siedzę ja, być może będę to czytać za 20 lat, za 20 lat płacząc lub uśmiechając się. Teraz znów płaczę. Moja wieża z kości słoniowej, pochłania mnie, pożera mnie. 

Dalej bezsilność dalej bierność.

Biorę się za lekcje.